Over Martijn
In het seizoen 2012/2013 werd Atalante een echt volleybalgezin rijker. Mike meldde zich als eerste aan, en al snel volgden ook Martijn en Emma. Wat begon als een nieuw lidmaatschap, groeide uit tot een jarenlange, waardevolle betrokkenheid bij de club.
Al in zijn tweede seizoen nam Martijn zitting in het bestuur, als wedstrijdsecretaris. Opvallend snel of nou ja, voorzitter Wil wist precies hoe hij mensen hiervoor kon porren. Twaalf jaar lang vervulde hij deze functie met toewijding.
Een paar jaar later sloot hij zich ook aan bij de technische commissie. Hoewel dat niet per se zijn favoriete bezigheid was, bleef hij betrokken, kritisch en meedenkend. Tot en met februari van dit jaar heeft Martijn zich met volle inzet voor beide rollen ingezet. Vanwege zijn enorme betrokkenheid bij de club konden we Martijn woensdag 18 maart nog verrassen met het erelidmaatschap van onze vereniging.
Martine, Tines voor bekenden, heeft veel mooie en leuke herinneringen aan Martijn. Zij waren beiden ook volleybalouder en zij deelt hierover het volgende:
Toen Mike en Emma nog bij de jeugd speelden, deden ze mee aan de zondagtrainingen in Amstelveen.
Wat Martijn wel niet over had voor zijn kids. Elke zondagochtend rond 8.00u reden ze via Mijdrecht om Daan en Martine op te halen en gingen ze met z’n vijven op naar Amstelveen. Je moet wat over hebben voor je kinderen.
Terwijl de kids aan het trainen waren, zaten alle ouders gezellig aan de koffie en thee en werden er eens shirts gemaakt voor een Glow in the dark toernooi waar de kinderen aan mee gingen doen. Met naald en draad werden er bloemen op de shirts genaaid door de moeders… En Martijn. Daar zat hij dan tussen al die vrouwen bloemen te borduren alsof zijn leven ervan af hing. Een situatie waar we later nog regelmatig smakelijk om hebben gelachen.
Tines herinnert hem als een zeer betrokken vader die er alles aan deed om bij alle uit- en thuiswedstrijden van zijn kids aanwezig te zijn.
Naast al zijn bestuurlijke werk en het zijn van volleybalvader was Martijn ook zelf op het veld te vinden. Eén moment zal velen zijn bijgebleven: zijn redding in het achterveld, waarbij hij hard in botsing kwam met de muur. De schrik zat er goed in, maar lang leve de livestream, want zo kon hij terugzien wat voor heldenactie hij had gemaakt.
Toen Martijn herstellende was van zijn operatie, kon hij niet mee naar een interland in Amsterdam. We wilden daar iets speciaals voor hem doen. Het werd een persoonlijke videoboodschap van meerdere spelers van het Nederlands team. Hoe bijzonder is het als topspelers jou persoonlijk beterschap wensen en dan vooral als de allerbeste van de wereld dat doet? Zoiets deed hem zichtbaar goed.
Martijn was lid van een heel fanatieke fietsclub (tenminste als we de appgroep moeten geloven), maar eigenlijk fietsten we alleen maar naar borrels. Super bijzonder en waardevol dat we met dit clubje nog twee keer onze befaamde vrijmibo hebben kunnen houden.
Binnen de club stond Martijn ook bekend als “Mr. Tosti”. Twee seizoenen geleden hadden we regelmatig onze vaste tostidates aan de bar, zo rond een uur of elf ’s avonds. En ook tijdens het Turfstekerstoernooi was hij een trouwe afnemer van de teamtosti.
Op vrijdagavond was Martijn vaak te vinden in de Boei, maar zodra de Boei dicht was, pakte hij de fiets richting Proosdijland om daar tot in de late uurtjes nog een drankje te doen. In de zomer verplaatsten deze avonden naar de beachvelden. Na het volleyballen ontstonden daar, zittend rond het kampvuur, de mooiste gesprekken. Sandra was altijd blij als hij stinkend naar vuur en vol muggenbulten naast haar kwam liggen. Het oud- en nieuwjaarsvuur op Proosdijland deed daar nog een schepje bovenop. De stomerij moest zijn jas maar liefst 3x behandelen!
Er zijn nog zoveel meer verhalen over Martijn te vertellen, maar what happens in Eindhoven, stays in Eindhoven.
Lieve Martijn, we gaan door, staan af en toe stil, draaien ons om en genieten van het uitzicht en wat we al bereikt hebben, mede dankzij jou! We gaan je zo enorm missen.
