Setstanden: 25-21, 25-19, 25-19
Vrijdag 23 januari stond De Boei weer in bekerstand. Goed gevulde tribunes, fijne sfeer en een Atalante dat vanaf het eerste fluitsignaal liet zien wie er door wilde.
De Boemel probeerde het nog wel, maar echt spannend werd het nooit. Atalante speelde gecontroleerd, solide en professioneel. Geen moment in gevaar, geen paniek — gewoon drie sets lang de betere ploeg.
3-0, halve finale bereikt.
Zakelijk werk, precies zoals je dat van een koploper verwacht.
Setstanden: 23-25, 22-25, 20-25, 19-25
Een week later wachtte de nummer laatst. Op papier een makkelijke wedstrijd, maar zoals zo vaak zijn dat juist de lastige wedstrijden.
Bourgondië speelde onbevangen met een jonge ploeg en Atalante liet ze in het begin nét te veel in hun spel komen door zelf niet scherp genoeg te starten. Toch was het kwaliteitsverschil uiteindelijk duidelijk zichtbaar.
Met invallers Jorre en Tim vanuit Heren 2 — vanwege afwezigheid van Bas en Coen — werd de wedstrijd professioneel uitgespeeld. Geen spektakelstuk, wel gewoon weer 4-0 en de punten mee naar Vinkeveen.
De koppositie blijft stevig in handen.
Setstanden: 25-18, 30-28, 25-18
En toen… de halve finale. De wedstrijd waar je naartoe leeft. Waar je wilt pieken. Waar je compleet wilt zijn.
Maar juist daar begon het verhaal al te schuren.
De bond had de wedstrijd anderhalve week van tevoren als concept ingepland, met de duidelijke kanttekening dat er tot 4 april gespeeld mocht worden in overleg. Atalante moest door blessures en verplichtingen meerdere spelers missen: Bas geblesseerd, Regi door werk afwezig, Benno niet fit na een ski-ongelukje.
Logische insteek: verplaatsen naar maart. Genoeg opties aangedragen.
Maar daar dacht Scarabee anders over. Voor hen hoefde er niets gewijzigd te worden. Compleet of niet — Atalante moest maar komen. Sportieve meedenkgedachte? Die leek ver te zoeken.
Dus vertrok Atalante op dinsdagavond richting Ter Aar… met 6,5 man en Bas in de rol van coach.
Ondanks de personele problemen begon Atalante verrassend goed. Het ging lang gelijk op. Er werd geknokt, verdedigd, gescoord — alsof het verschil in bezetting er niet was.
Tot één serviceserie het verschil maakte. Scarabee sloeg het gaatje en Atalante kon het niet meer dichten.
Dit was Atalante op karakter. Goed spel, lef, energie. Er werd meegedaan, misschien zelfs wel beter gespeeld dan de tegenstander.
Maar aan het einde sloeg de chaos toe. Vermoeidheid, onwennige rotaties, net niet de automatismen — en dan weet je hoe het gaat op dit niveau.
30-28 verlies.
Een klap. Want hier had echt meer in gezeten.
Na die tweede set vloeide de energie langzaam weg. Logisch ook, met zo’n smalle bezetting. Scarabee liep uit, Atalante probeerde nog aan te haken.
Er kwam nog een serviceserie aan het einde om de schade te beperken, maar de set — en daarmee de wedstrijd — was al beslist.
3-0 verlies. Uitschakeling.
Niet boos om het verlies.
Niet teleurgesteld over het spel.
Maar vooral dat ene knagende gevoel:
“Wat als…”
Wat als we compleet waren geweest?
Wat als de wedstrijd verplaatst was?
De bekerdroom eindigt hier — en dat voelt zuur, omdat het gevoel overheerst dat er meer in had gezeten.
Gelukkig draait het seizoen door en staat er alweer een belangrijke competitiewedstrijd op de planning:
🗓 Zaterdag 28 februari
📍 Utrecht
⚔ VV Utrecht Heren 6 – Atalante Heren 1
🕗 20:00 uur
De koppositie verdedigen. De kater wegspelen. En laten zien dat deze ploeg mentaal net zo sterk is als sportief.
