D2 eindelijk weer (bijna) compleet!

20-11-2026 / Nancy Lijten
Het is 20 november 2026. Na ruim twee maanden van blessures, weekendjes weg, concerten en andere afwezigheden stond Dames 2 eindelijk weer eens met (half/driekwart/zevenachtste) volle bezetting op het veld. Mirjam en Carin waren weer inzetbaar en verder was iedereen gewoon aanwezig. Nou ja, onze vast stand-in Nikkie was helaas nog steeds niet voldoende hersteld van het koppen van een volleybalpaal.

De eerste set moesten we duidelijk nog even opstarten. Alsof het compleet zijn nog niet genoeg verrassingen met zich meebracht, speelden we ook nog eens voor het eerst op een ander veld én begonnen we aan de verkeerde kant van het net. Tegenover ons stond bovendien een lange middenaanvalster die ons flink wat hoofdbrekens bezorgde. Zowel haar gooiballen als haar harde aanvallen bleken lastig te verdedigen. Voor we er erg in hadden, was de eerste set alweer voorbij.

In de tweede set kwamen we gelukkig beter in ons spel. Carin stond bij haar rentree direct lekker te spelen en ook Mirjam liet zien dat ze het volleyballen nog niet verleerd was. Met een goede serviceserie en een flinke dosis passie wist ze het verschil te maken. Met wat extra aanmoediging vanaf de zijlijn – Joke kwam voor ons tellen en Inge stond ons vanaf de tribune als een ware hooligan (in de positieve zin van het woord, al weet ik niet zeker of dat bestaat, maar uitzonderingen bevestigen de regel, dus ik het gebruik het toch maar) aan te moedigen – trokken we de set naar ons toe!

Zoals inmiddels bijna traditie is, was de derde set daarna weer even zoeken. Misschien moesten we bijkomen van het harde werken in de set ervoor of het kwam omdat hun lange middenaanvalster verhuisd was naar de buitenkant en ook daar de ballen vakkundig wist binnen te huffen. Gelukkig waren er ook genoeg lichtpuntjes. Silvia liet op rechtsvoor een aantal prachtige aanvallen zien, afgewisseld met slimme prikballen waarmee ze de tegenstander regelmatig naar de grond kreeg. Annike schakelde door naar z’n zes en serveerde de tegenstander behoorlijk zoek. Daan pakte nog een heerlijk killblock mee, maar helaas was het allemaal niet genoeg. De derde set ging verloren.

Inge had inmiddels terecht besloten om bij haar dochter en supersub van Dames 2, Anouk, te gaan kijken. Gelukkig hadden we nog wat trouwe supporters dichtbij ons: dank aan de papa’s van Ca en Nens! Dus in deze vierde set zetten we nog één keer alles op alles. Er werd kneiterhard gewerkt en we werkten als team goed samen. Nens dook er lustig op los. Monique zette een geweldig killblock neer en wist niet veel later met een nooit eerder vertoonde onderhandse aanvalt te scoren. Daan zorgde voor een mooie pass en Denise wist met een slim doortikballetje nog een puntje mee te pakken. We bleven knokken, maar het bleek lastig om echt aan te haken. Ook de vierde set ging naar de tegenstander.

Hoewel de uitslag niet helemaal was waar we op gehoopt hadden, stapten we toch met een goed gevoel van het veld. Het oude, vertrouwde teamgevoel komt steeds meer terug en dat is minstens zo belangrijk. Na ruim twee maanden eindelijk weer eens bijna compleet: dat mag gevierd worden!

Volgende week zaterdag reizen we om 15.00 uur af naar Bergambacht. Jawel hoor, opnieuw gezellig een klein uurtje in de auto richting Zuid-Holland. En daarna? Dan schuiven we natuurlijk gezellig samen aan bij De Schans in Vinkeveen.
En alsof dat nog niet genoeg is… hebben we volgende week maar liefst twee special guests in het team. Wie dat zijn? Spoiler alert: stay tuned!