Monique en Annike waren aan genieten van een heerlijke trip naar het zonnige zuiden. Mirjam is nog steeds herstellende. Alle andere damesteams speelden thuis, maar gelukkig was oud-teamie Irma zo lief om met ons mee te gaan.
Het is al bijna 19:00 uur als Carin in blinde paniek naar haar telefoon grijpt en Nens belt om te vragen waar die sporthal nu eigenlijk is. Na drie rondjes rond stadion Galgenwaard waren Ca, Dennis, Nikki en Sil wel klaar met de warming-up. Navi Nens leidde de meiden de goede kant op en na 9.000 traptredes was het team dan eindelijk in de sporthal. Zichzelf wurmend langs een paal (welke architect heeft dit bedacht?) werd de kleedkamer bereikt, snel omkleden, flessen vullen om daarna te horen van de scheids dat ze zich aan de tijd moest houden. Na 2 minuten warmspelen, inslaan en gaan met die banaan.
De eerste set startte Irm op haar vertrouwde positie op diagonaal, Sil nam de plek van Nens in en Nens als coach aan de kant. Tsja, we waren even de weg kwijt. Weinig ruimte achter het veld, megaveel ruimte naast het veld. Dan raken we een beetje uit balans. Veel herrie, hoog plafond en An-Nike en Mo die wat warmte onze kant hadden opgestuurd. In de tropisch hitte was duidelijk dat Boni (niet de supermarkt) de betere van ons twee was. Vrij hard ging deze set verloren. (25-12)
Irm nam de coaching over van Nens en iedereen weer op de eigen plek. Dit zou moeten leiden tot herstel in set 2, maar we waren dus blijkbaar niet even, maar heel lang de weg kwijt. Passjes kwamen niet in de buurt van Dennis, set-ups vervolgens niet in de buurt van aanvallers en we keken vooral veel naar elkaar in plaats van naar de bal. Hopsakee, set 2 ook verloren. (25-13)
In set 3 moest het dan gebeuren, maar ook nu ging het niet van een leien dakje. Tot Nens besloot te luisteren naar de toch wel goede tip van coach Irm. Met een service op de rechtdoor werd de hele achterstand weggewerkt. Met een beetje domme bal pakte Boni bij een gelijkstand de service terug en waren we weer even de weg kwijt. Want hoe pass je nu ook alweer??? Na een time-out herpakte Atalante zich weer, maar helaas maakte Boni het af. (25-22)
Zonder punten naar huis is nooit leuk en dus werd alles op alles gezet om die laatste set te pakken. Zo duwde Dennis Nikki zo hard dat ze nog een bal haalde en Irm maakte een mooie servicereeks. Atalante kwam als eerste op setpunt. Sil doorzag de bal van Boni en dook net laat genoeg om de bal eerst de grond te laten raken en deze daarna pas zelf te raken. Yes, winst! Of toch niet… de scheids beoordeelde dat de bal touché was en gaf het punt aan Boni. Geen 25-23, maar 24-24. En toen was het verzet gebroken; met 26-24 ging ook set 4 naar Boni.
Het team uit Utrecht was de verdiende winnaar, maar toch is het zuur om met 4-0 te verliezen. Daar moest dus wat aangedaan worden. Dames 2 besloot de trap naar het sportcafé te laten voor wat die was en reed verrassend genoeg snel en in een keer goed naar de Mac in Breukelen om met wat fast (comfort) food het verdriet weg te eten.
Het team heeft nu een weekje vrij om de wonden te likken, de lichamen te laten herstellen en dan zijn ze er weer klaar voor om op vrijdag 9 oktober thuis te spelen. Het team speelt dan om 21:15 uur tegen VollinGo D3.
