En precies daarom moest afgelopen vrijdag iets anders voelen. Niet het begin van een glijbaan, maar een ongelukje dat achter ons ligt. Dat moest gebeuren zonder Bas, die op welverdiend mannenweekend was.
Set 1: 20-25
En het begon niet scherp. Rommelig, af en toe leek er nog iemand te slapen, en de vechtlust die deze ploeg normaal kenmerkt was ver te zoeken. De jonge heren — eigenlijk jongens — van Huizen roken dat, liepen ver uit, en dat gat kreeg Atalante niet meer dicht. 20-25.
Set 2: 25-20
Tegen het einde van die eerste set leken de mannen eindelijk opgewarmd. Of dat met de leeftijd te maken heeft, laat ik maar in het midden. In elk geval werd die lijn doorgetrokken.
En toen gebeurde er iets vervelends. Bij 10-10 kreeg de libero en aanvoerder van Huizen een bal te verwerken en ging naar de kant met een pink die uit de kom stond — eerst dachten we gebroken. Gelukkig zat er een arts op de tribune die het lid direct weer rechtzette, met het dringende advies om niet verder te spelen. Dat advies werd in set 3 alweer vrolijk genegeerd, compleet met een gekke bek richting de betreffende arts. Volleyballers, mensen. Daar valt niet tegenop te doktoren.
De schrik zat er bij Huizen wel in, en Atalante speelde simpelweg beter dan in die eerste set. 25-20.
Set 3: 25-20
Zelfde beeld, zelfde cijfers. Atalante de bovenliggende partij.
Set 4: 25-9
En dan de set voor de dubbele punten. De mannen leken extra gemotiveerd en het ging goed, het ging gemakkelijk, het ging eigenlijk veel te gemakkelijk voor de tegenstander. Tot er 24-9 op het bord stond.
En dan, mensen, gebeurt er iets bijzonders. Sander moet serveren. Een doodgewone serve, zou je zeggen. Maar hij gaf na afloop toe behoorlijk zenuwachtig te zijn geweest. Want er lag een deal op tafel: Nienke van Dames 1 had taart beloofd als een tegenstander onder de tien punten gehouden zou worden. Eén punt scheidde Atalante van het gebak.
Wat volgde was een aanval van Ruben, precies op de lijn. Eén centimeter meer en het feest was niet doorgegaan. 25-9. De taart was veiliggesteld.
En nu?
Een 3-1 overwinning, en het gevoel van Lovoc is weggespoeld. De aanvoerder van Huizen liet na afloop nog weten dat het er bij de uitwedstrijd heel anders uit zou zien. Dat is inmiddels een patroon aan het worden, en we overwegen serieus de tweede seizoenshelft dan maar helemaal niet te spelen.
En waar staan we? Nog steeds eerste, met twintig punten uit vijf wedstrijden. Vier gemiddeld. Dat is lang niet gek.
De eerstvolgende wedstrijd is uit tegen de heren van Voleem 1, zaterdag 14 november in Eemnes. De eerstvolgende thuiswedstrijd staat op 20 november tegen Switch Heren 1 gepland — het enige team dat ons voorbij kan, mits ze hun komende wedstrijd met meer dan drie punten winnen. Dus kom allen aanmoedigen en schreeuw de mannen van Atalante naar de overwinning.
